Afgelopen november was ik bij de reünie van mijn middelbare school. Erg leuk om na 24 jaar weer oude schoolvrienden te zien en herinneringen op te halen. En zoals het gaat, praat je bij over kinderen, huis, en vanzelfsprekend ook werk. “Zeg Erik, wat doe jij tegenwoordig eigenlijk qua werk?” — die vraag heb ik die avond zeker dertig keer gekregen.
Mijn antwoord: “Webarchivering.” Meestal kregen we dan een verraste blik, gevolgd door vragen als: “Waarom doen organisaties dat?” of “Is daar behoefte aan?” Geen gekke reacties — ik begrijp dat veel mensen hier niet dagelijks over nadenken. Toch verbaast het me vaak zelf ook: is het niet vanzelfsprekend dat overheden informatie — in welke vorm dan ook — bewaren en (wanneer nodig) vernietigen? Misschien is dat beroepsdeformatie. Maar de waarheid zit waarschijnlijk ergens in het midden.
Veel burgers hebben in de verste verte weleens gehoord van de Archiefwet en weten dat overheden informatie moeten bewaren. Dat denken zij dan vooral bij fysieke archiefbescheiden zoals vergunningen, adviezen, verslagen of notulen. Maar websites? Nee, dat niet. Daardoor staat webarchivering bij velen niet op de radar en dat is precies het probleem. Terwijl er met één druk op de knop een schat aan waardevolle informatie bewaard kan worden. Hoog tijd om dat besef te vergroten! 🙂
Onlangs sprak ik met een overheidsinstantie waarvoor wij al jarenlang de webarchivering verzorgen. Ze kregen een Wet open overheid (Woo)-verzoek over voormalige beleidsstukken rond stikstof en Natura 2000-gebieden. De informatie was er — verspreid over afdelingen en systemen — maar niet meer openbaar toegankelijk. Omdat er destijds níet standaard gearchiveerd werd, kostte het medewerkers veel tijd (en dus geld) om alles bij elkaar te zoeken, te filteren en beschikbaar te maken. Uiteindelijk lukte dat, maar alleen na veel moeite. Dat had voorkomen kunnen worden als webarchivering toen gewoon geregeld was.
De dienstverlening van Archiefweb is precies bedoeld om dat soort problemen te voorkomen. Archiefweb archiveert complete websites — inclusief ontwerp, navigatie, functionaliteit — met pixel-precisie en volgens internationale standaard (WARC / ISO-28500). Daarmee is uw (digitale) archief blijvend authentiek en toegankelijk, zonder dat u er zelf constant omkijken naar heeft.
Als je terugkijkt: hoe zag de website van uw gemeente of organisatie er tien jaar geleden uit? Wat stond er, hoe werd er gecommuniceerd? Grote kans dat die website al geruime tijd door Archiefweb is gearchiveerd — dag na dag, pagina na pagina. U hoeft er niets voor te doen, behalve: klikken. Aanmelden hoeft niet eens, de informatie is publiekelijk toegankelijk.
En eerlijk is eerlijk — het klinkt misschien wat stoffig die “digitale archivering”. Maar vergis je niet: het is noodzakelijk dat het goed geregeld is. Niet alleen vanuit compliance, maar ook voor verantwoording, continuïteit, toegankelijkheid én cultuurhistorisch geheugen.
Kortom: archivering is iets om serieus te nemen. Uw digitale nalatenschap verdient dat.